تا شقایق هست زندگی باید کرد

                                                         خبری از دل پر درد گل یاس نداشت

باید اینجور نوشت . هر گلی هم باشی

                                  چه شقایق چه گل پیچک و یاس زندگی اجبارست

رفتنت را ديدم
تو به من خنديدي
آتش برق نگاهت دل من آتش زد
و مرا در پس يک بغض غريب
در ميان برهوتي تاريک
پشت يک خاطره سرد و تهي
با دلي سنگ رهايم کردي
و تو بي آنکه نگاهي بکني به دل خسته و آزرده من
رفتنت را ديدم
تا به آنجا که نگاهم سو داشت
و تو در آخر اين قصه تلخ محو شدي
باورم نيست که ديگر رفتي
اشک من بدرقه راهت باد

 اگه روزی تو نباشی

بين ما راهی نباشه

نمی دونم کی می تونه

که برام مثل تو باشه

اگه روزی تو نباشی

يا بری از من جدا شی

نمی دونم تو می تونی

عاشقی دوباره باشی

اين پرنده ی دل من

نمی تونه پر بگيره

تو رو می خواد در کنارش

آخه حيفه پر نگيره

بال و پر از سر نگيره

پشت ابرارو نبينه

حيفه اينجا تک و تنها

             تو قفس تنها بشينه

به نام حیّ داور

حریم می شکنم  از زمین و زمان فراتر 

                         دوست می دارمت٬ عاشقانه تر٬ بی ریا تر

  میرسم    به   نابهنگام  این ترانه

                  که بخوانم تو را از ابتدا تا به آخر

  یاد شانه های مهربان تو می افتم و 

                        دشت گونه ها ی گُر گرفته ام  دوباره تر

  دست تو بزرگ و بی نهایت است مثل شب

                   چشم تو٬ غروب مه گرفته ی خزر

  سکوت میکنی٬ دلم گرفت بگو چرا

                    گذشت تمام لحظه ها بی تو- بی ثمر

 راهی بگو به پایان انتظار نیست؟!

                   برسیم من و تو به هم درا ین سفر...

 و اینکه ایستاده روبروی تو٬ عاشقت منم

                این من دلشکسته٬ این من دربه در

 ...........

 یلداست همه شبها وقتی که نیست

              صدای گام های تو٬ پشت پا ییز در  

  گرفته شده ازوبلاگ پشت پاییز در